به گزارش اکو تحلیل فدرال رزرو روز چهارشنبه (۲۹ جولای) تصمیم خود را درباره نرخ بهره اعلام خواهد کرد. آنچه این نشست را از نشست‌های پیشین متمایز می‌کند، نه فقط ابهامات موجود، بلکه سبک رهبری کوین وارش، رئیس جدید فدرال رزرو، است. وارش که در ماه مه (اردیبهشت) جانشین جروم پاول شد، با حذف «راهنمای آینده‌نگر» (Forward Guidance) از بیانیه‌های فدرال رزرو، دوران جدیدی از «ابهام مدیریت‌شده» را آغاز کرده است. اکنون بازارها با احتمال ۳۴ درصدی افزایش نرخ بهره در این نشست مواجه هستند؛ رقمی که از ۱۶ درصد در هفته گذشته افزایش یافته است.

پایان عصر «فدرال رزرو بدون غافلگیری»

فدرال رزرو معمولاً تغییرات نرخ بهره را از قبل به بازار اعلام می‌کند و سپس آنها را اجرا می‌کند. اما این هفته، واضح‌ترین نشانه را درباره اینکه آیا کوین وارش به دوران «فدرال رزرو بدون غافلگیری» پایان خواهد داد، ارائه خواهد کرد.

اگر کمیته بازار باز فدرال (FOMC) تصمیم به افزایش نرخ بهره بگیرد، این به معنای ورود به عصری جدید است که در آن بانک مرکزی کمتر قابل‌پیش‌بینی خواهد بود و نوسانات و غافلگیری‌های بیشتر را به عنوان بهای لازم برای چابکی بیشتر در سیاست‌گذاری می‌پذیرد.

نشانه‌های پیش از نشست؛ از ثبات تا شوک نفتی

در آخرین ارتباطات عمومی پیش از آغاز دوره سکوت (Blackout Period) فدرال رزرو، نشانه‌ها حاکی از آن بود که FOMC قصد دارد نرخ‌ها را در این نشست بدون تغییر نگه دارد، اما احتمال افزایش نرخ در آینده را در صورت کاهش نیافتن تورم، حفظ خواهد کرد.

با این حال، تحولات میدانی این معادله را تغییر داد. تشدید مجدد درگیری‌ها در خلیج فارس، قیمت نفت و بازدهی اوراق قرضه بلندمدت را به شدت افزایش داد و معامله‌گران را به سمت قیمت‌گذاری احتمال افزایش نرخ بهره سوق داد.

 داده‌های کلیدی بازار

رویکرد وارش؛ «دعوای خانوادگی» به جای تصمیمات از پیش تعیین‌شده

وارش اغلب از پیش‌داوری نکردن درباره نتایج جلسات سیاست‌گذاری سخن می‌گوید و معتقد است مقامات باید با ذهنی باز وارد جلسه شوند و یک «دعوای خانوادگی» (Family Fight) برای تعیین سیاست بهینه داشته باشند.

این رویکرد به معنای دامنه گسترده‌تری از اقدامات احتمالی (یا عدم اقدام) نسبت به چیزی است که در دوران پیشینیان او مرسوم بوده است.

با این حال، این رویکرد با چالش‌هایی نیز همراه است. «چابکی بیشتر در سیاست‌گذاری، به معنای ریسک بیشتر واکنش‌های عصبی و بیش از حد به تیترهای لحظه‌ای» است. اگر مقامات فدرال رزرو ۱۰ روز پیش تمایل به صبر بیشتر در افزایش نرخ داشتند، آیا افزایش ۱۰ دلاری قیمت نفت (که بخش زیادی از آن نیز معکوس شده) واقعاً باید برنامه‌های آنها را تغییر دهد؟

درس‌هایی از گذشته؛ غافلگیری‌های عمدی فدرال رزرو

در چند دهه اخیر، فدرال رزرو بیشترین غافلگیری‌ها را زمانی ایجاد کرده که قصد داشته شوکی عمدی به سیستم وارد کند. در بحران مالی ۲۰۰۸ و مجدداً در آغاز همه‌گیری کووید-۱۹، جلسات اضطراری متعددی با کاهش‌های بزرگ نرخ بهره برگزار شد تا اعتماد به نفس بازار جلب شود که فدرال رزرو اجازه فروپاشی اقتصادی را نخواهد داد.

در مقابل، افزایش‌های بزرگ نرخ بهره از ژوئن ۲۰۲۲ نیز برای نشان دادن عزم فدرال رزرو در مهار تورم طراحی شده بود. اما این اقدامات در شرایط فوق‌العاده انجام شدند، نه تنظیمات معمولی برای کالیبره کردن نرخ‌ها بر اساس وضعیت اقتصاد.

سناریوهای پیش‌رو؛ نگاهی به آینده

سناریوی‌اول: افزایش نرخ و پایان عصر پیش‌بینی‌پذیری

در این سناریو، وارش با افزایش ۲۵ واحد پایه‌ای نرخ بهره، نشان می‌دهد که فدرال رزرو تحت رهبری او چابک‌تر و غافلگیرکننده‌تر از گذشته عمل خواهد کرد. این رویکرد می‌تواند به کنترل سریع‌تر تورم کمک کند، اما ریسک بی‌ثباتی بازار را نیز افزایش می‌دهد.

سناریوی‌دوم: تثبیت نرخ و حفظ انعطاف

در این سناریو، فدرال رزرو نرخ را بدون تغییر نگه می‌دارد، اما در بیانیه خود لحنی تهاجمی‌تر اتخاذ می‌کند و راه را برای افزایش نرخ در نشست‌های آینده باز می‌گذارد. این رویکرد محافظه‌کارانه‌تر است، اما ممکن است اعتبار فدرال رزرو در مهار تورم را زیر سوال ببرد.

آزمونی برای سبک رهبری وارش

بیل انگلیش، اقتصاددان سابق فدرال رزرو، به Axios گفته است: «از آنجایی که بازارها حدود یک‌سوم احتمال افزایش نرخ را قیمت‌گذاری کرده‌اند، هر تصمیمی که FOMC بگیرد، تا حدی غافلگیرکننده خواهد بود».

او می‌افزاید: «آنها باید بر اساس اطلاعات موجود، کار درست را انجام دهند. من مشکلی با غافلگیر کردن بازارها در یک جلسه خاص نمی‌بینم  این باید گاهی اتفاق بیفتد. اما مشکل را در عدم توضیح دلیل پشت یک تصمیم (یا عدم تصمیم) می‌بینم، زیرا این می‌تواند باعث واکنش‌های غیرمنتظره بازار شود».

نشست این هفته، نه فقط در مورد نرخ بهره، بلکه در مورد سبک رهبری وارش و آینده سیاست پولی آمریکا تصمیم‌گیری خواهد کرد. آیا او مسیر سنتی پیش‌بینی‌پذیری را ادامه می‌دهد، یا با یک غافلگیری عمدی، دوران جدیدی را در فدرال رزرو رقم می‌زند؟