به گزارش اکو تحلیل- سایمون وایت می‌گوید مهم‌ترین اتفاق بازار طلا نه در واشنگتن و لندن بلکه در آسیا در حال رخ دادن است. اگر بخواهیم این روایت را مثل یک داستان ببینیم، آسیا «خریدار اصلی» است و آمریکا و اروپا «مصرف‌کننده‌های محتاط». تفاوتی که فقط در اخبار یا حدس و گمان نیست؛ در نمودارها نشسته و خودش را با افزایش شتاب‌دار ذخایر صندوق‌های طلا نشان داده است؛ به‌خصوص در مسیرهای مربوط به چین.

در تصویر ، یک خط داستانی واضح دیده می‌شود: – سهم آسیا و اقیانوسیه (خط زرد/نارنجی) در سال‌های اخیر روندی رو به رشد و حتی جهشی دارد و به سطح‌های نزدیک به رکورد نزدیک می‌شود. – در مقابل، امواج ذخایر طلا در آمریکا و اروپا (خط‌های قرمز و آبی) یا کندتر است یا حتی در برخی مقاطع «کف‌سازی» می‌کند و ریتم خرید، شبیه حرکت با چک‌لیست‌های احتیاط است؛ نه شتاب تهاجمی.

چرا این مهم است؟چون بازار طلا مثل یک بازی یک‌طرفه نیست؛ قیمت، نتیجه‌ی جریان واقعی تقاضا است. وقتی خریدار اصلی وارد فاز «جمع‌کردن پیوسته» می‌شود، سه اثر فوری دارد:
۱) جهت‌دهی به قیمت از مسیر تقاضای فیزیکی/نزدیک به فیزیکی صندوق‌های طلا فقط یک ابزار مالی نیستند؛ آن‌ها پل میان سرمایه و میل به داشتن طلا هستند. رشد ذخایر یعنی تقاضای سرمایه‌ای واقعی‌تر در جریان است.
۲) تغییر محور ریسک برای سرمایه‌گذاران غربی اگر سرمایه‌گذار غربی همچنان با تردید بماند، ممکن است موج اصلی را دیرتر ببیند. در بازارهایی مثل طلا، «تاخیر در تشخیص» گاهی خودش تبدیل به زیان می‌شود.
۳) برداشتن سقف روانی از روی بازار وقتی ذخایر آسیا بالا می‌رود، بازار کم‌کم این پیام را هضم می‌کند که «طلا فقط برای شرایط بحران نیست»؛ بلکه برای استراتژی‌های دارایی و مدیریت ریسک هم تبدیل به انتخاب پایدارتر شده است.
جمع‌بندی سؤال کلیدی این است: آیا طلا وارد یک دوره جدید از فرمان‌دهی تقاضا شده؟ پاسخ این تصویر و حرف سایمون وایت به‌سمت «بله» می‌رود با این تفاوت که این بار، سرعت تصمیم‌گیری و خرید، بیشتر از غرب در شرق دیده می‌شود.
اگر بخواهیم یک جمله‌ی کوتاه و بُرنده بسازیم: «آسیا دارد طلا را انبار می‌کند؛ غرب هنوز دارد تصمیم می‌گیرد.»